Iets doen waar je niet achter staat.

 

Vorige week hadden we weer een beeldgesprek van onze “BoekGroep”. We lezen op dit moment “Een beloofd land” van Barack Obama. Dit 850 pagina’s tellende boek biedt veel aanknopingspunten om een goed gesprek te voeren. We hadden afgesproken voor dit gesprek aandacht te geven aan uitspraken die we kunnen verbinden met eigen ervaringen. Herkennen we aspecten waar Barack over schrijft in onze eigen levens. Als startpunt namen we enkele zinnen op bladzijde 558 waar Barack aangeeft dat hij door zijn ambt van President minder vrij was om te zeggen wat hij bedoelde en te handelen zoals hij wilde.

 

Dit deed mij denken aan de periode dat ik mij realiseerde dat doorgaan met mijn werk in de sector waarvoor ik een technische studie had gevolgd vroeg of laat kon betekenen dat ik in het belang van de organisatie geacht werd keuzes te maken en te handelen in strijd met mijn overtuigingen. Dat riep de vraag op of ik dat wel wilde. De consequentie van een “nee” leek erg groot. Gooide ik dan niet mijn opleidingsinspanningen en Ing-titel weg? En toch bracht de vraag stellen ook vrij snel het antwoord. Nee, ik zou mij daar heel ongelukkig bij voelen. Had het iets te maken met het slecht kunnen verdragen van onrecht? Ik besloot, wellicht mede door een stuk jeugdige onbezonnenheid en geloof in eigen kunnen, op zoek te gaan naar een alternatief. “Veranderen met behoud van het goede”, zoals ik dat ook regelmatig met mijn coachees deel. Na een zoektocht van circa 1 jaar kwam ik in opleiding tot Arbeidsdeskundige bij de Gemeenschappelijk Medische Dienst. Een stap waarvan ik geen dag spijt heb gehad. Was dit een garantie dat ik nimmer iets zou moeten doen waar ik niet achter stond? Nee dus. In die tijd, begin jaren 80, was je als Arbeidsdeskundige bij de GMD betrokken bij de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling in het kader van de WAO en AAW plus de verstrekking van AAW-voorzieningen en advisering omtrent woningaanpassingen. De interne opleiding vergde al snel 1,5 jaar. Een periode waarin je regelmatig meerdere dagen in opleiding was en daarnaast, onder de vleugels van een mentor, meeliep in de dagelijks praktijk. Geleidelijk aan kreeg ik wat deelopdrachten en na een maand of 9 mijn eerste dossiers. Enkele, in de ogen van mijn mentor, makkelijke zaken. Dat bleek, wat mij betreft, niet voor alle zaken te gelden. Ik had zo mijn twijfels bij een bepaalde situatie en deze namen toe nadat de vader van “belanghebbende”, die enkele verdiepingen hoger in ons gebouw bleek te werken, zijn ervaringen met mij had gedeeld. Natuurlijk sprak ik erover, wat leidde tot een uitleg hoe dingen werken en wie welke rol in het proces heeft. De mijne was het besluit te onderbouwen en het slechte nieuws te vertellen. Tijdens mijn gesprek met deze belanghebbende namen mijn twijfels, in relatie tot mijn afwijkende mening, verder toe. Dat was duidelijk merkbaar waarop mij ondubbelzinnig kenbaar werd gemaakt dat ik moest “doorpakken”. En dat deed ik, ik vertelde het slechte nieuws en legde, na de bijbehorende stilte, het waarom ervan uit. Na de zogenaamde uitloopperiode van circa 3 maanden zou de uitkering worden beëindigd. Het zat mij niet lekker en ja, ik legde mij erbij neer, handelde tegen mijn gevoel in. Het zou waarschijnlijk geruime tijd duren voor dit zou slijten en voor ik wist hoe met dergelijke zaken om te gaan. Ik was 26 en had immers nog veel te leren. Binnen 3 weken was het plotsklaps duidelijk. Dit was de eerste en laatste keer. Het was mijn mentor die het mij vertelde n.a.v. een bericht in de krant. Deze belanghebbende had de regie in eigen hand genomen en was met de fiets een van de uitvalswegen van Den Haag opgereden. En mijn handelen, waar ik niet achter stond, vormde een schakel in een drama rond leven en dood.

 

In de "BoekGroep" was het even stil. En dan blijkt dat je niet de enige bent. Je bent manager, niet eens de laagste binnen de diverse managementlagen, maar ook dan staat er een manager/directeur boven je. Er wordt van je verwacht dat je in een reorganisatie orde op zaken stelt. De feiten staven ook dat je ingrijpt, maar je wilt het op jouw manier doen. Dat wordt je verboden door de landelijke directie. De onvoldoende functionerende collega vraagt je meerdere malen hoe de vlag erbij hangt. Je zegt niets, je mag niets zeggen. Er is een receptie, dat gaat door, ook in tijden van een reorganisatie. De betreffende collega maakt met andere collega’s deel uit van een band. Het laatste nummer is van Roberta Flack: Killing me softly with his song. Dit vond je altijd al een prachtig nummer. Ruim een week later dringt de realiteit van dit afsluitende nummer tot je door nadat ook deze collega de regie in eigen hand nam.

 

En jij? Waar trek jij jouw grens? Heb jij wel eens een besluit genomen waar je niet achter stond? En vormde dit een schakel in een proces met een afloop die jij niet wilde? Zo ja, dan weet je vast nog veel details van hoe het verliep. Een teken van de impact dit het op je had/heeft. Het zijn harde lessen. Weet dat het velen overkomt, ook mensen die je hoog acht. Zelfs de president van Amerika overkomt het. Laat dat een troost zijn.